W historii muzyki rozrywkowej XX wieku trudno znaleźć postać równie charakterystyczną jak Charlie Kunz. Urodzony 18 sierpnia 1896 roku w Filadelfii, Kunz rozpoczął swoją przygodę z fortepianem już w dzieciństwie. Jego talent szybko stał się oczywisty, a lata młodzieńcze spędził na nauce gry klasycznej. Los jednak sprawił, że to nie w Stanach Zjednoczonych, lecz w Wielkiej Brytanii miał zdobyć sławę i serca milionów słuchaczy.

W historii europejskiej muzyki rozrywkowej lat 20. i 30. niewiele nazwisk odgrywało tak znaczącą rolę jak Jack Hylton. Urodzony 2 lipca 1892 roku w Great Lever w hrabstwie Lancashire, Hylton zaczynał swoją karierę jako pianista akompaniujący w lokalnych teatrach muzycznych. Już na początku lat 20. dostrzeżono jego wyjątkowy talent do aranżacji – oraz niezwykłą intuicję w kwestii trendów muzycznych.

W historii brytyjskiej muzyki tanecznej niewielu dyrygentów i bandleaderów zyskało taką popularność i uznanie jak Joe Loss. Urodzony 22 czerwca 1909 roku w Londynie, Loss już jako młody człowiek wykazywał niezwykły talent muzyczny. Studiował w prestiżowej Royal Academy of Music, gdzie doskonalił swoje umiejętności gry na skrzypcach, jednak prawdziwe powołanie odnalazł jako lider orkiestry.

Choć scena muzyczna lat 50. kojarzy się głównie z amerykańskimi artystami, Wielka Brytania także miała swoich bohaterów – a wśród nich wyjątkowe miejsce zajmują The Stargazers. Zespół powstał w Londynie na początku lat 50., a jego skład stanowili wokaliści i instrumentaliści specjalizujący się w harmonijnym, swingującym brzmieniu, które idealnie trafiało w gusta powojennej publiczności.

W dziejach amerykańskiej muzyki rozrywkowej lat 50. i 60. niewiele głosów brzmiało tak ciepło i przyjaźnie jak głos Rosemary Clooney. Urodzona 23 maja 1928 roku w Maysville w stanie Kentucky, Clooney zaczynała swoją muzyczną podróż jako nastolatka, śpiewając w duecie z siostrą Betty w lokalnych rozgłośniach radiowych. Jej talent szybko został dostrzeżony i już w 1946 roku podpisała kontrakt z zespołem Tony’ego Pastora, co otworzyło jej drzwi do wielkiej kariery.

W historii amerykańskiej muzyki popularnej niewielu artystów zapisało się tak mocno w świadomości słuchaczy jak Tennessee Ernie Ford. Urodzony 13 lutego 1919 roku w Bristol w stanie Tennessee, Ford zasłynął nie tylko swoim potężnym barytonem, ale również umiejętnością łączenia muzyki country, gospel oraz popu w sposób, który przemawiał do milionów Amerykanów.

Wśród pionierów jazzu żadne nazwisko nie budzi tylu emocji i podziwu co Jelly Roll Morton. Urodzony jako Ferdinand Joseph LaMothe 20 października 1890 roku w Nowym Orleanie, był jednym z pierwszych muzyków, którzy nadali jazzowi jego charakterystyczną formę. Morton sam o sobie mawiał, że to on „wynalazł jazz” – i choć historia jest nieco bardziej złożona, trudno zaprzeczyć, że jego wkład w rozwój tego gatunku był ogromny.

W dziejach muzyki rozrywkowej XX wieku niewiele głosów zyskało taką rozpoznawalność i ponadczasowy urok jak głos Nat King Cole’a. Urodzony 17 marca 1919 roku w Montgomery w stanie Alabama, dorastał w Chicago, gdzie już jako dziecko uczył się gry na pianinie. Jego wrażliwość muzyczna rozwijała się w świecie jazzu, a pierwsze sukcesy odniósł jako pianista i lider zespołu The King Cole Trio, założonego w 1937 roku.

Był jednym z najważniejszych amerykańskich muzyków, kompozytorów i liderów big bandów w erze swingowej. Miller zaczynał jako puzonista, grając w różnych orkiestrach, zanim założył własny zespół – Glenn Miller Orchestra – w 1937 roku.

W historii brytyjskiej muzyki, niewielu artystów może się poszczycić takim wpływem na młode pokolenia, jak Lonnie Donegan. Urodzony 29 kwietnia 1931 roku w Glasgow, Donegan zyskał miano "Ojca Brytyjskiego Rocka" dzięki swojej kluczowej roli w popularyzacji skiffle – prostego, ale energetycznego gatunku muzycznego, który stał się fundamentem dla rodzącej się sceny rockowej w Wielkiej Brytanii.

Charakterystyczne dla Gigli'ego były jego zdolności do interpretacji najbardziej wymagających arii z niesamowitą lekkością i emocjonalnym bogactwem. Jego głos był ciepły, liryczny, z wyjątkową umiejętnością płynnego przechodzenia między tonami.

Wpływ Counta Basiego na muzykę jazzową jest nieoceniony. Jego styl gry na fortepianie, charakteryzujący się minimalizmem i wyrafinowaniem, stał się wzorem dla wielu pianistów. Jego orkiestra, dzięki dynamicznym aranżacjom i doskonałej harmonii między muzykami, zdefiniowała brzmienie swingowe lat 30. i 40. XX wieku.

Taśma magnetyczna, której historia zaczyna się w latach 20 XX wieku, zrewolucjonizowała świat rejestracji i odtwarzania dźwięku oraz obrazu. Wykorzystywana w różnych formatach i szerokościach, taśma magnetyczna stała się nieodłącznym elementem przemysłu muzycznego, filmowego oraz komputerowego. W zależności od szerokości taśmy i prędkości odtwarzania, możliwe było osiągnięcie różnych jakości dźwięku i obrazu, co miało ogromny wpływ na wybór nośników w różnych zastosowaniach.

Bing Crosby to postać, której nazwisko od razu przywodzi na myśl ciepły, aksamitny głos i świąteczne klasyki. Jego wpływ na muzykę popularną jest nieoceniony, a jego kariera obejmowała zarówno scenę muzyczną, jak i filmową.

Pianola, to ciekawy instrument muzyczny, który zdobył popularność na przełomie XIX i XX wieku. Działała dzięki mechanizmowi, który odtwarza muzykę zapisaną na specjalnych papierowych rolkach z dziurkami.

Kaseta stereo 8, znana także jako 8-track, była jednym z najpopularniejszych nośników dźwięku w latach 60. i 70. XX wieku. Choć dziś jest już niemal zapomniana, miała swoje pięć minut sławy, a jej innowacyjność i unikalność sprawiają, że warto przyjrzeć się jej bliżej.

Dinah Shore, znana jako "Królowa telewizji" i "Pierwsza Dama Muzyki Popularnej", pozostaje niezapomnianą postacią w historii rozrywki amerykańskiej.

Perry Como - Ikona łagodnego brzmienia i niezapomniany głos ery rozrywki. Jego życie to historia pokory, talentu i nieprzemijającej popularności.