W historii europejskiej muzyki rozrywkowej lat 20. i 30. niewiele nazwisk odgrywało tak znaczącą rolę jak Jack Hylton. Urodzony 2 lipca 1892 roku w Great Lever w hrabstwie Lancashire, Hylton zaczynał swoją karierę jako pianista akompaniujący w lokalnych teatrach muzycznych. Już na początku lat 20. dostrzeżono jego wyjątkowy talent do aranżacji – oraz niezwykłą intuicję w kwestii trendów muzycznych.

W historii brytyjskiej muzyki tanecznej niewielu dyrygentów i bandleaderów zyskało taką popularność i uznanie jak Joe Loss. Urodzony 22 czerwca 1909 roku w Londynie, Loss już jako młody człowiek wykazywał niezwykły talent muzyczny. Studiował w prestiżowej Royal Academy of Music, gdzie doskonalił swoje umiejętności gry na skrzypcach, jednak prawdziwe powołanie odnalazł jako lider orkiestry.

W historii amerykańskiej muzyki popularnej niewielu artystów zapisało się tak mocno w świadomości słuchaczy jak Tennessee Ernie Ford. Urodzony 13 lutego 1919 roku w Bristol w stanie Tennessee, Ford zasłynął nie tylko swoim potężnym barytonem, ale również umiejętnością łączenia muzyki country, gospel oraz popu w sposób, który przemawiał do milionów Amerykanów.

Charakterystyczne dla Gigli'ego były jego zdolności do interpretacji najbardziej wymagających arii z niesamowitą lekkością i emocjonalnym bogactwem. Jego głos był ciepły, liryczny, z wyjątkową umiejętnością płynnego przechodzenia między tonami.

Rok 1898. Francis Barraud — przyzwoity, ale nie wybitny angielski malarz szuka inspiracji do kolejnego obrazu. Z pomocą przychodzi mu ciekawski pies brata, Nipper. Zaciekawiony zwierzak wpatruje się w znajdujący się na stole fonograf. Zdziwiony stara się znaleźć, skąd pochodzi dźwięk. Francis Barraud postanawia uwiecznić tę scenę. Jeszcze nie ma pojęcia, że namalowany obraz stanie się jednym z najsłynniejszych znaków towarowych — wymownym symbolem całego przemysłu fonograficznego na świecie.