W historii muzyki rozrywkowej XX wieku trudno znaleźć postać równie charakterystyczną jak Charlie Kunz. Urodzony 18 sierpnia 1896 roku w Filadelfii, Kunz rozpoczął swoją przygodę z fortepianem już w dzieciństwie. Jego talent szybko stał się oczywisty, a lata młodzieńcze spędził na nauce gry klasycznej. Los jednak sprawił, że to nie w Stanach Zjednoczonych, lecz w Wielkiej Brytanii miał zdobyć sławę i serca milionów słuchaczy.

Do Londynu przybył w latach 20., gdzie początkowo pracował jako akompaniator w zespołach tanecznych. Wkrótce jednak odkryto jego unikalny styl gry – lekki, melodyjny i pełen wdzięku. Jego specjalnością stały się słynne „piano medleys”, czyli fortepianowe wiązanki popularnych melodii, które potrafił łączyć w płynne, eleganckie sekwencje. To właśnie one przyniosły mu największą popularność – w latach 30. i 40. jego nagrania sprzedawały się w setkach tysięcy egzemplarzy.

Charlie Kunz miał rzadki dar: potrafił sprawić, że muzyka popularna brzmiała wyrafinowanie, a jednocześnie zachowywała swój lekki, rozrywkowy charakter. Jego interpretacje melodii takich jak „Clap Hands, Here Comes Charlie”, „In the Mood” czy romantycznych ballad zyskały ogromną rzeszę fanów. Słuchacze cenili go nie tylko za wirtuozerię, ale i za ciepło oraz subtelność, jakie wnosił do każdej kompozycji.W latach 30. i 40. Kunz stał się jedną z największych gwiazd brytyjskiej estrady. Regularnie występował w radiu BBC, a jego koncerty wypełniały sale po brzegi. Był symbolem „lekkości” w muzyce rozrywkowej – fortepianu, który nie przytłaczał, lecz otulał słuchacza przyjemnym brzmieniem.

Dla tych, którzy chcieliby bliżej poznać twórczość Charlie’ego Kunza, przygotowaliśmy krótką listę Medleys dostępnych w sklepie DoGramofonu.pl:

• Christmas Nedley No. 2 F9245 Decca
  
  
• Piano Medley No. 119 F10699 Decca
  
  
• The Kunz Medley No. 2 1353 Sterno

Charlie Kunz zmarł 16 marca 1958 roku, pozostawiając po sobie bogaty katalog nagrań, które do dziś cieszą się popularnością wśród kolekcjonerów płyt szelakowych i miłośników dawnej muzyki rozrywkowej. Jego twórczość to przypomnienie, że fortepian może być nie tylko instrumentem klasycznym, ale i sercem lekkiej, eleganckiej rozrywki.