.png)
Benny Goodman (30.05.1909 – 13.06.1986)
W latach 30 XX wieku narodził się nowy kierunek muzyki jazzowej — swing. Nazwę zaczerpnął od charakterystycznego rytmu nadawanego przez sekcję rytmiczną. Wybitnym przedstawicielem swingu był Benny Goodman — bandleader i klarnecista. W latach 30 i 40 był niekwestionowanym autorytetem wśród muzyków jazzowych. Przyczynił się do rozwoju tego gatunku, a dzięki odpowiedniemu wykształceniu i doświadczeniu wprowadził jazz na salony i na potańcówki.
Początki kariery
Pochodzący z żydowskiej rodziny Goodman z klarnetem związany był praktycznie od zawsze. Już w wieku 10 lat za sprawą ojca rozpoczął w synagodze Kehelah Jacob naukę gry na tym instrumencie. Szło mu to wyjątkowo szybko, więc zaledwie 2 lata później zadebiutował na scenie w Central Park Theater w Chicago.
W 1925 roku na 4 lata dołączył do zespołu Bena Pollacka, zyskując tym samym ogromne doświadczenie i renomę. W 1929 roku przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął działalność jako muzyk-freelancer. W tym czasie doraźnie współpracował z wieloma muzykami i realizował nagrania dla m.in. dla Melotone Records, Brunswick Records czy Victor Talking Machine Company.
Od 1933 do 1935 roku współpracował z Columbia Records, dla której m.in. zarejestrował utwory: „Ain't Cha Glad?”, „Riffin' the Scotch” i „I Ain't Lazy, I'm Just Dreamin”. Sukcesy tych nagrań poskutkowały stworzeniem przez Goodmana stałego zespołu. Już 1 czerwca 1934 roku formacja zadebiutowała na Broadwayu w Billy Rose’s Music Hall, a wkrótce została zaproszona do udziału w cotygodniowym radiowym programie „Let’s Dance” emitowanym przez stację NBC.
Narodziny ery swingu
Sukcesy kolejnych singli i muzyki prezentowanej podczas programu „Let’s Dance” doprowadziły zespół Goodmana do słynnych koncertów z sierpnia 1935 roku. 19 sierpnia w Oakland, a 2 dni później, w Los Angeles, publiczność zgromadzona, bardzo dobrze znająca repertuar Goodmana z audycji radiowych, żywo tańczyła i bawiła się przy akompaniamencie – jak to określiły media – „nowej muzyki”. O występie w Los Angeles od razu zrobiło się głośno, a wydarzenie to określono „narodzinami ery swingu”.
Szczyt popularności zespołu Goodmana przypada właśnie na drugą połowę lat 30-tych XX wieku. 16 stycznia 1938 roku wystąpił na wyprzedanym koncercie w Carnegie Hall w Nowym Jorku, który uważany jest za jeden z najważniejszych w historii muzyki jazzowej. Jazz, po latach wysiłków ze strony wielu muzyków oficjalnie został „zaakceptowany” przez tzw. mainstreamową publikę. Zapis audio koncertu wydano w 1950 roku pod tytułem „The Famous 1938 Carnegie Hall Jazz Concert”. Jest to najlepiej sprzedający się live album jazzowy w historii muzyki.
Późniejsza działalność muzyczna
Na przełomie lat 30 i 40 z zespołu Goodmana odeszło kilku muzyków, a problemy zdrowotne i poddanie się operacyjnemu leczeniu dyskopatii uniemożliwiło mu grę do końca 1940 roku. Swój zespół rozwiązał zaledwie na rok w 1944 roku, by powrócić do studia i ostatecznie w 1949 roku zrezygnować z dalszej gry w zespole.
Na dalszą działalność muzyczną Goodmana składały się reedycje starszych wydawnictw oraz koncerty na całym świecie. Lata 1956–1957 upłynęły pod znakiem koncertów na Dalekim Wschodzie, natomiast utwory z trasy po ZSRR z 1962 roku zostały wydane na krążku „Benny Goodman in Moscow”. Ostatnim albumem przed śmiercią muzyka był „Let’s Dance”, nominowany do Grammy za najlepsze jazzowe wykonanie instrumentalne. Artysta zmarł 3 czerwca 1986 roku na atak serca.
Dla tych, którzy chcieliby bliżej poznać twórczość Charlie’ego Kunza, przygotowaliśmy krótką listę Medleys dostępnych w sklepie DoGramofonu.pl:
