Pomimo nastania „ery muzyki cyfrowej” wielu z nas wciąż jest przyzwyczajona do odtwarzania muzyki z różnego rodzaju „krążków” – płyt CD, 7 oraz 12 calowych winyli, czy też najczęściej występujących w 10 calowej formie płyt szelakowych. Ważne jednak jest pytanie – jak to się wszystko zaczęło?

Brytyjskie tawerny już od czasów średniowiecznych oferowały swoim klientom muzyczną rozrywkę oraz zapewniały występy wędrownych kuglarzy. W XIX wieku pojawiły się saloony i puby, które dostarczały różnorodnych występów i alkoholu. W 1843 roku brytyjski Parlament uchwalił Theatres Act 1843 – akt prawny, regulujący działanie tego typu instytucji poprzez wymuszenie kupna licencji. Na jego mocy władza mogła zabraniać wykonywania przedstawień i widowisk, które propagują złe maniery i zakłócają porządek publiczny. Od tego momentu podobne placówki miały dostawać licencję tylko, gdy działały jako teatry. Wówczas, by uniknąć bankructwa, na przedmieściach  Londynu zaczęły powstawać pierwsze music-halle – miejsca, które posiadały w sobie pierwiastek teatru.

Płyty winylowe mają już ponad 50-letnią tradycję! Ich poprzedniczek, czylli płyt szelakowych, jako pierwsi słuchali nasi pradziadkowie żyjący na przełomie XIX i XX wieku. Wtedy jednak mało kto był szczęśliwym posiadaczem pierwszych gramofonów na korbę. Dziadkowie mogli już od czasu do czasu usłyszeć ulubionych zagranicznych wykonawców (dalej nagrywających na szelakach), a dopiero rodzice szaleli na swoich pierwszych prywatkach przy muzyce puszczanej z gramofonów elektrycznych, odtwarzających płyty winylowe z najpopularniejszymi polskimi i zagranicznymi przebojami rockowymi, czy jazzowymi. Dziś płyty winylowe są zabytkiem, który powrócił do łask i stał się ponownie popularnym nośnikiem dźwięku. Wymagają jednak konserwacji i warto wiedzieć, jak czyścić płyty winylowe.

W latach 30 XX wieku narodził się nowy kierunek muzyki jazzowej — swing. Nazwę zaczerpnął od charakterystycznego rytmu nadawanego przez sekcję rytmiczną. Wybitnym przedstawicielem swingu był Benny Goodman — bandleader i klarnecista. W latach 30 i 40 był niekwestionowanym autorytetem wśród muzyków jazzowych. Przyczynił się do rozwoju tego gatunku, a dzięki odpowiedniemu wykształceniu i doświadczeniu wprowadził jazz na salony i do głównego nurtu ówczesnej muzyki.

Mając przed sobą urządzenie grające z dawnych lat, młody człowiek z pewnością umiałby je nazwać - gramofon. Obcując jednak ze starym, drewnianym odtwarzaczem na korbę, mógłby już mieć problem i popełnić błąd. Przyjęło się bowiem nazywać je patefonami, a w rzeczywistości patefon a gramofon, to dwa zupełnie różne urządzenia. Warto poznać różnice między nimi, szczególnie gdy się ma w planie zakup takiego sprzętu.

Jazz orkiestrowy to specyficzny gatunek jazzowy, który wykształcił się w Nowym Jorku w latach 20-tych ubiegłego wieku. Stanowił fuzję jazzowego rytmu i instrumentalnej techniki ze strukturą dużego zespołu instrumentalnego, przypominającą skład orkiestry symfonicznej. W okresie, kiedy popularność muzyki jazzowej wędrowała z południowej części Stanów Zjednoczonych na północną, Nowy Jork przeżywał kulturalny zastój. Jazz bardzo szybko zyskał rozgłos i zadomowił się tam jako podstawowa forma rozrywki i wzbogacenia kultury. Zanim to jednak nastąpiło, uznawany był za prymitywną i nieudolną formę muzyczną, która nie posiadała żadnej wartości artystycznej i estetycznej. Za sprawą m.in Paula Whitemana i jego zespołu, jazz orkiestrowy (nazywany również jazzem symfonicznym) stał się niezwykle popularny.

Urządzenia retro wracają do łask! Coraz więcej miłośników muzyki sięga nie tylko po stare płyty, które najlepiej oddają duszę tamtych czasów, ale także po sprzęty stylizowane na urządzenia z epoki. W naszej ofercie znajduje się kilka modeli tego typu, w tym jeden z którego jesteśmy szczególnie dumni – gramofon DS-118.

Choć kariera muzyczna Artiego Shawa trwała niecałe 30 lat, to w tym czasie muzyk zdołał na stałe zapisać się w historii jazzu. Zasłynął nie tylko jako utalentowany klarnecista, lecz również jako twórca wielu krótkotrwałych zespołów muzycznych.

Internetowy Skład DoGramofonu.PL od początku swojego istnienia wspiera styczniowe Finały WOŚP. Co roku przekazujemy na licytacje nasze bestsellery i ciekawostki z oferty sklepu. W poprzednich latach były to: gramofony z tubą, oryginalny gramofon biurkowy, walizki na płyty, zestawy płyt szelakowych i tradycyjnie brązowy i czarny gramofon DG-013. Nie inaczej jest w tym roku!

Na 29. Finał WOŚP przygotowaliśmy jednak coś zupełnie szalonego i niesamowitego! 

https://allegro.pl/charytatywni/wielka-orkiestra-swiatecznej-pomocy/cele/29-final-wosp-final-z-glowa

Wspólnie z panem Andrzejem Waruszewskim, stworzyliśmy unikatowy gramofon na korbę w kształcie serca! Historia jego powstania warta jest opowiedzenia!

Lubicie pomagać? My lubimy bardzo! Już 31.01. odbędzie się 29. Finał WOŚP! Od początku istnienia sklepu DoGramofonu.pl co roku przekazujemy na ten szczytny cel część naszych produktów. 

Narodziny opery przypadają na koniec XVI wieku, wtedy to, we Florencji, powstała grupa złożona z włoskich kompozytorów, poetów i teoretyków muzyki, zwana Cameratą florencką. Jej zadaniem było odtworzenie form i założeń starogreckiego dramatu. Prawdopodobnie w 1597 roku odbył się pierwszy operowy spektakl. Sceniczne dzieło muzyczne, zatytułowane Dafne którego autorem był członek Cameraty – Jacopo Periego. Niestety, do naszych czasów przetrwała ona jedynie jedynie w dwóch fragmentach partytury.

Historia muzyki w aktualnie znanej nam formie sięga wielu setek lat wstecz, lecz dopiero od niedawna można jej słuchać także w zaciszu własnego domu. Muzyka znana naszym przodkom, początkowo nie mogła być w żaden sposób archiwizowana. Wraz z ostatnim koncertem cichła, a jedyną jej formą zapamiętania były głowy ówczesnych widzów. Artyści z tamtych czasów pozostawili po sobie jedynie zapisane nuty, które w późniejszym czasie mogli odegrać ich następcy i tym samym (w pewnym tylko stopniu) przywrócić je do życia.

Zastanawialiście się kiedyś jakie są różnice między podstawowym gramofonem elektrycznym, a modelem z wyższej półki? Jeśli przymierzacie się do kupna takiego urządzenia i nie wiecie czy warto dołożyć trochę pieniędzy do droższego sprzętu, ten tekst dedykowany jest specjalnie dla Was.

Szczyt popularności cylindrów fonograficznych przypada około roku 1905. Ich sława nie trwała jednak długo i niedługo po tym świat muzyczny zdominowały płyty szelakowe, wraz z urządzeniami je odtwarzającymi. Columbia Records – jeden z ważniejszych producentów muzycznych tamtych czasów  – wstrzymał produkcję swoich cylindrów już w 1912 roku. Edison pozostał w pełni oddany fonografom i ich nośnikom dźwięku, mając jednak na uwadze wzrost popularności szelaków, firma w tajemnicy zaczęła pracę nad własnymi płytami.

W ciągu ponad 30. lat działalności muzycznej Fats Waller stał się cenionym wykonawcą swoich czasów. Odniósł bardzo duży sukces komercyjny w Stanach Zjednoczonych i Europie, a także zdobył uznanie muzycznych krytyków pierwszej połowy XX wieku. Był znakomitym pianistą jazzowym, a środowisku muzycznym słynął z poczucia humoru i przyjaznego usposobienia. 

Kariera austriackiego tenora i aktora Richarda Taubera zdobi piękne karty historii europejskiej opery i operetki pierwszej połowy XX wieku. Tauber urodził się jako nieślubne dziecko sopranistki Elisabeth Seifferth i aktora Richarda Antona Taubera. Wychowywany przez matkę, pobierał naukę w domu pod okiem prywatnych nauczycieli. Wkrótce rozpoczął naukę śpiewu, a w wieku 7 lat trafił pod opiekę ojca, który zapisał go do Dr. Hoch's Konservatorium – Musikakademie we Frankfurcie. Uczył się tam gry na pianinie, dyrygowania i komponowania.

Ted Lewis, choć nigdy nie był uznawany za wspaniałego muzyka jazzowego ani za wybitnego wokalistę, cieszył się dużym uznaniem wśród społeczności jazzowej. Od początku lat 20-tych XX wieku aż do połowy kolejnego dziesięciolecia był jednym z najpopularniejszych muzyków na świecie, mogąc się przy tym pochwalić milionami sprzedanych nagrań.

Wkład Louisa Armstronga w rozwój jazzu jest nieoceniony. Jeden z najpopularniejszych utworów „What a wonderful world” można rozpoznać już po kilku dźwiękach ze względu na charakterystyczny chrypiący wokal Satchmo. Louisa Armstronga wymienia się jednym tchem obok Benny'ego Goodmana, Duke'a Ellingtona czy Milesa Davisa.